Sunanda Tharoorநாலைந்து வருடங்கள் ஆகியிருக்கும். டில்லியில் ஒரு மீட்டிங் முடித்து சென்னைக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன். இன்டியன் ஏயர்லைன்ஸில் அப்படி ஒரு விதிமுறை இருப்பதால், சற்றே அதிகமான பணத்தைச் செலுத்தி மனைவியையும் என்கூட அழைத்துப் போயிருந்தேன். பிஸ்னெஸ் வகுப்பில் இடது பக்க முன் இருக்கைகளில் அமர்ந்திருந்தோம்.

அந்த நேரத்தில் திரு சசி தரூர் மற்றும் சுனந்தா தரூர் ஆகியோர் வலது பக்கம் உள்ள முன் இருக்கைகளில் வந்து அமர்ந்தார்கள். கல்யாணம் ஆன பின் அவர்கள் கேரளத்திற்கு சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு எங்கள் வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்து அவர்களிடம் உரையாட ஆரம்பித்தோம். ஒரு சில நாட்களாக செய்திதாள்கள் அவர்களின் திருமணச் செய்திகளுடனும், புகைப்படங்களுடனும் நிரம்பியிருந்தன.

திருமதி தரூர் புதிதாக கல்யாணமான இந்திய பெண் போலவே கைகளில் மருதாணி பூசியும், மணப்பெண்ணுக்கு உகந்த துணிகள் மற்றும் ஆபரணங்கள் அணிந்தும் இருந்தார். வாழ்க்கையில் நிகழந்த மாற்றமும், ஒரு பிரமுகருக்கு மனைவியான கர்வமும் அவரது முகப்பாவனையில் காட்சியளித்தது. உடலின் அசைவுகள் மனதின் உணர்வுளின் பேச்சுமொழியாக செயல்பட்டன. இருவரும் ஒரு மிகச்சிறந்த ஜோடியாக அமர்ந்திருந்தார்கள் --- அழகானவர்களாகவும், ஒருவரையொருவர் முழுமையாக நேசிப்பவர்களாகவும். வாழ்க்கையின் இளந்தருணத்தைத் தாண்டி வந்துவிட்டாலும், இருவரின் இதயத் துடிப்பும் இன்னும் இளமையின் நெருப்பில் பற்றி எரிந்ததாகத் தெரிந்தது.

திருமதி சுனந்தா அவர்களின் மரணம் கொலையாக இருக்கலாம் என்று இன்றைய செய்திகளில் கேள்விபட்ட என் மனம் சோகத்தில் ஆழந்துள்ளது. "ஏன் சில கனவுகள் புகை மண்டலமாக சிதறிவிடுகின்றன?" என்று கேட்டுத் துளைக்கிறது

(குறிப்பு: படம் இணையத்திலிருந்து பதிவிறக்கப்பட்டது)