<p>'ஒரு சின்னப் பையனைக் கொண்ணுட்டோமே!' என்ற குற்றத்தின் மனப்பாரம் சிறிது சிறிதாக ரவியின் மனதை விட்டு நீங்கியது. மீண்டும் நண்பர்களுடன் அமர்ந்து மதுவை ருசிக்கத் தொடங்கினான். அன்று புத்தாண்டு இரவில் நடந்தது வெறும் அந்தப் பையனின் விதியில் எழுதப்பட்டிருந்த ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான சங்கதி என்றும் தனக்கும் அதற்கும் எந்தவொரு நேரடியான தொடர்பும் இல்லை என்றும் நம்ப ஆரம்பித்தான். 'யாரோ செத்திருப்பானோ அல்லது அடிப்பட்டிருப்பானோ என்பதினால் வாழ்க்கையின் இன்பங்களை விட்டுவிடுவதா?' என்பான் தன் மனதிற்குள் போதையின் உச்சியில் மிதக்கும்போது.</p>
<p>ஒவ்வொருமுறையும் ரவி போதையுடன் வந்தபோது தாய் தீபிகா வருத்தப்படுவாள், கோபப்படுவாள், திட்டுவாள், ஆனால் கணவனிடம் மறைத்துவிடுவாள். கணவனின் மனஅமைதி முழுமையாகப் பாதிக்கும் என்று தெரியும் அவளுக்கு</p>
<p>ரவி நண்பர்களைப் பார்க்க போகும்போது அவனைத் தடுக்க முயன்றாள். முடியவில்லை. வயதிற்கு வந்த மகன். ஒரு அளவுக்குத்தான் அவனுடன் போராட முடியும்.</p>
<p>பிறகு ஒரு நாள் ஞாயிற்றுக் கிழமை அவனை சுவாமி கிருஷ்ணசாமி ஆசிரமத்திற்கு அழைத்துப் போனாள்.</p>
<p>கிருஷ்ணசாமி ஆசிரமம் அமரித்ஸரிலிருந்து சுமார் 50 கிலோமீட்டர் தொலைவில் தரமப்புரா என்ற சிறிய கிராமத்தில் இருந்தது.&nbsp;</p>
<p>ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் ஆசிரமத்தில் கூட்டம் வழிந்தது. தொலைவிலுள்ள கிராமங்கள் மற்றும் நகரங்களிலிருந்து மக்கள் குடும்பம் குடும்பமாக வந்திருந்தனர். பலர் திருக்குளத்தில் புண்ணிய ஸ்நானம் செய்துகொண்டிருந்தனர். இன்னும் பலர் உணவகத்தில் பிரசாதம் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.</p>
<p>10 ஏக்கரில் பரவியிருந்த அந்த ஆசிரமம் ஒரு பச்சைநிற பட்டுப் போர்வை போலவே காட்சியளித்தது. அந்தப் போர்வையிலிருந்து வண்ணவண்ணமான பூக்கள் எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. இடையிடையே வெள்ளைநிற கட்டிடங்களில் ஒரு பொறியியல் கல்லூரியும், ஒரு மருத்துவக் கல்லூரியும் இயங்கி வந்தன.</p>
<p>ஆசிரமத்தின் கடைசியில் தாமரை வடிவத்தில் ஒரு சிவப்புநிற கட்டிடம். இதில்தான் சாமியார் தங்குவார். இதே கட்டிடத்திலுள்ள ஒரு பெரிய கூடத்தில் பீடம் ஒன்றில் அமர்ந்து பக்தர்களுக்கு ஆசி வழங்குவார். ஞாயிற்றுக் கிழமை மட்டும் அவர் உள்ளே ஒரு சிறிய அறையில் உட்கார்ந்து பக்தர்களின் தனிப்பட்ட பிரச்சினைகளைக் கேட்டறிந்து அப்பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க வழி சொல்வார். அதற்காக பக்தர்கள் கூடத்தில் வந்து காத்திருப்பார்கள். ஒரு சிறிய காகிதத் துண்டில் தன் பெயரும் விலாசமும் எழுதி அங்கே உள்ள தொண்டர்களுக்குக் கொடுப்பார்கள்.</p>
<p>தீபிகாவும் தன் பெயரையும் தன் மகன் ரவியின் பெயரையும் எழுதி ஒரு தொண்டரிடம் கொடுத்தாள். இருவரும் அங்கே பொறுமையாகக் காத்துக் கொண்டிருந்த கூட்டத்தின் அங்கத்தினர்களாக உட்கார்ந்து கொண்டார்கள்.</p>
<p><span style="font-size: 10pt;"><span style="color: #3366ff;"><strong><br /></strong></span></span></p>
<p><span style="font-size: 10pt;"><span style="color: #3366ff;"><strong>முக்கியம்: </strong>என்னைத் தொடர்புகொள்ள விரும்பினால் எனக்கு&nbsp; <a href="mailto:&lt;a href="/ mailto:dogratamil="" gmail="" com="">This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.;/a><a href="mailto:This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it."></a> என்ற முகவரியில் இ-மெயில் அனுப்பலாம். </span></span></p>

ரவியின் அப்பா, முரளி, காலையில் எழுந்ததும் முதல் கேள்வியாக "ரவி இரவு எத்தனை மணிக்கு வீடு திரும்பினான்?" என்று கேட்டார்.

ரவியின் அம்மா, தீபிகா, மகனைக் காப்பாற்றும் நோக்கத்துடன், அவன் நண்பன் வீட்டுக்குச் சென்றிருந்த போது பழைய சோறு சாப்பிட்டதால் வாந்தியெடுத்து, உடலுக்கு மோசமாகப் போய் அங்கேயே சற்று நேரம் ஓய்வெடுத்து மூன்று மணிக்கு வீடு திரும்பியதாக பொய் சொல்லி சமாளித்தாள்.

காலை ஒன்பது மணிக்கு அப்பா பணிக்குச் சென்றபின் தீபிகா தன் மகன் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அறைக்கு போய் அவனை எழுப்பினாள். ரவியின் வாயிலிருந்து வெளிபட்ட மது வாடை அறை முழுவதும் பரவியிருந்தது. அம்மாவின் மனம் 'இவன் எப்போ குடிகாரனா மாறினான்? எப்படிப்பட்ட நண்பர்களுடன் நேரத்தைக் கழிச்சிட்டிருப்பானோ?' என்று கவலைக்குள்ளாகியது.

'படிப்பு முடிந்து, வேலையைத் தேட வேண்டிய வாழ்க்கை தருணம். பணி நிமித்தம் வெளியூருக்குச் சென்று தனியாகக்கூட குடியேற சந்தர்ப்பம் வரலாமே. கல்யாண வயதும் நெருங்கி வருகிறது. வெளிக் கட்டுப்பாடு இல்லாமல் தானாகவே தன்னை கட்டுபடுத்த வேண்டிய இத்தருணத்தில ரவி கெட்டவங்க நட்பு-வட்டாரத்தில மாட்டிக்கிட்டானோ? அவனுக்கு வருங்காலம் இருட்டாகிவிடுமோ?' என்ற கவலைகள் அம்மா தீபிகா மனதில் ஓங்கி நின்றன.

"எந்திரிடா, பாதி நாள் முடிய போறது!" என்றாள் அவன் கன்னத்தில் லேசாக தட்டி.

ரவி திடீரென்று முழித்து, படுக்கையில் எழுந்து, அமர்ந்து "செத்துட்டானா?" என்று சத்தமாக கேட்டான், அச்ச உணர்வுடன்.

"யாரடா செத்துட்டான்?" கேட்டாள் தீபிகா.

"அந்தப் பையன், நான் அடிச்சேனே," என்றான் இன்னும் தூக்கத்திலிருந்து முழுமையாக வெளிவராதவனாய்.

ரவி ஏதோ கெட்ட கனவு கண்டுவிட்டான் என்று நினைத்த தீபிகா, "வாடா எந்திரி. குளிச்சுட்டு எதையாவது சாப்பிடு. நேத்து இரவும் ஒண்ணுமே சாப்பிடல்லியே நீ. ஏதோ போர் களத்துக்குச் செல்ல தயாரா இருக்கும் போர் வீரன் மாதிரி காலணி போட்டுக்கிட்டே தூங்கிட்டியே!" என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே போனாள்.

படுக்கையில் அமர்ந்திருந்த ரவிக்கு சிறிது சிறிதாக சுயநினைவு வர, அவன் கண்களுக்கு முன் ரத்தக் கோடுகளாக உடைந்து போன அச்சிறுவனின் முகம் தோன்ற ஆரம்பித்தது. அந்த முகத்தைத் தவிர வேறெதுவும் தெளிவாக நினைவு வரவில்லை.

இன்னும் சில நிமிடங்களில் மனம் மேற்கொண்டு தெளிவடைந்தது. தான் திடீரென்று காரை நிறுத்துவது போலவும், ஒருவன் கதறியது போலவும் மங்கலான படிமங்கள் மனத்திரையில் தோன்றின. உண்மையிலேயே அப்படியொரு சம்பவம் நடந்ததா அல்லது இது வெறும் அவன் தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது கண்ட கனவா என்று மனம் குழம்பியது.

பற்களைத் துலக்கினான், குளித்தான், சாப்பிட்டான் ஆனால் அச்சிறுவனின் உடைந்த முகம் அவனது மனதை விட்டு போகவில்லை. கபடம் இல்லாத அச்சிறுவனின் கண்கள் மிக்க வேதனையில் அவனைப் பார்ப்பது போல் நெஞ்சை துளைத்தன.  களங்கமில்லாத மென்மையான அவனது முகம் கண்ணாடி போல் உடைந்து, ரத்தக் கோடுகளால் துண்டிக்கப்பட்டு, துண்டு துண்டாக சிதறி விழுந்துவிடப் போவது போல் காட்சியளித்தது.

ரவி டைனிங் டேபிளில் சாப்பிட உட்கார்ந்தான். சமையலறையிலிருந்து சாப்பாடு பரிமாறிக் கொள்ள வெளியே வந்த அம்மாவின் முகம் கோபமாக இருந்தது.

"இதுக்காகவா அப்பா உன்னை படிக்க வச்சார்? இதுவா உன் சாதனை? இதுதாண்டா உன் புத்தாண்டு தீர்மானம் --- குடிச்சுகிட்டு வீடே வாடை அடிப்பது போல் செய்வேன் ன்னு?" என்றாள்.

சற்று நேரம் கழித்து அவன் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த நாற்காலிக்கு எதிர் நாற்காலியில் வந்து உட்கார்ந்து கொண்டாள். "உன் அப்பா கடந்த இருபது ஆண்டுகளில எந்த நிலையிலிருந்து முன்னேறி எந்த நிலைக்கு போனார்னு தெரியும், இல்லை? அவர் இப்படி முன்னேறியதுக்கு அவரது தூயமையான பழக்க வழக்கங்களும், அவரது ஒழுக்கமும் தான் காரணம். எத்தனையோ பேரைத் தாண்டி போயிட்டார் அவர். அவரை எல்லாரும் எப்படி மதிக்கிறாங்க, பாரு! உன்னை மாதிரி குடிகாரனா இல்லை அவர். சாமியார் மாதிரியே இருக்காரு. அவருக்கு புத்தாண்டில மகிழ்ச்சி இல்லையா? குடிச்சா மட்டும் புத்தாண்டு வருமா என்ன? நேத்து இரவு உன் அப்பா ஆபீஸிலிருந்து வந்த பிறகு எங்களை எல்லாரையும் அழச்சுட்டு கோயிலுக்குப் போனார். குடும்பத்துக்காகவும், நாட்டுக்காகவும் பிரார்த்தனை செய்தோம். நீ எங்கேன்னு கேட்டார். ஒரு நண்பர் வீட்டுக்குப் போயிருக்கிறான்ன்னு நீ இருந்த இடம் தெரியாமே சும்மா சொல்லிட்டேன். நீ எங்கேயோ சாராயத் தொட்டியிலே விழுந்து கிடக்கிறேன்னு எப்படி தெரியும் எனக்கு?" அம்மா அம்பு மேலே அம்பு வீசினாள்.

பிறகு நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து, "பெரிய புத்தாண்டு! தள்ளாடிக்கிட்டே வந்தாதான் புத்தாண்டாம். இல்லைன்னா புத்தாண்டே பிறக்காதாம்!" என்று திட்டிக்கொண்டே மீண்டும் சமையலறைக்குப் போய்விட்டாள்.

சாப்பிட்டு முடித்து தன் அறைக்குச் சென்று படுக்கையில் சாவகாசமாக படுத்துக்கொண்டான் ரவி. மனதை ஒரு கேள்வி உறுத்தியது: "நான் நேத்து இரவு உண்மையிலேயே யாரையோ அடிச்சுட்டேனா, இல்லை இது வெறும் ஒரு கெட்ட கனவா?" என்று.

சிறுவனின் முகம் மேன்மேலும் தெளிவு அடைந்து அவன் கண்முன் தோன்றியது. அவன் பக்கத்தில் கீழே விழுந்த சைக்கிளுடன் சுமார் ஐம்பது வயதானவன் ஒருவனும், முகத்தில் அதிர்ச்சி கலந்த அச்சத்தோடு, நின்றிருப்பதாகவும், ஓரமாக ஒரு பக்கம் ஒரு மரமும், இன்னொரு பக்கம் ஒரு குப்பை தொட்டியும் என்பது போல் மூளையில் பதிவான பல்வேறு படிமங்கள்  ஒவ்வொன்றாக முன் வந்து ஒன்றிணைந்தன. அவை முழுமையான ஒரு காட்சியை உருவாக்கி, நேற்றிரவு நடந்தது கனவு அல்ல உண்மைதான் என்பதை உறுதிபடுத்தின.

ரவியின் மனம் வருத்தத்தில் மூழ்கியது. கேள்வி மேல் கேள்வி மனதைத் துளைத்தது: "யார் அந்தப் பையன்? இப்போது என்ன நிலையில் இருப்பான்? உயிரோடு இருக்கிறானா, செத்துட்டானா? ஒருவேளை சிகிச்சை செய்ய அவன் அப்பாகிட்ட போதுமான காசு இல்லாமே செத்துடுவானோ?"

ஆங்காங்கே மருத்துமனைகளுக்குச் சென்று அவன் இருப்பிடத்தைக் கண்டுபிடித்து சிகிச்சைக்கு ஏற்பாடுகள் செய்ய மனம் துடித்தது, ஆனால் 'அப்படி செய்தால் அந்த வயதானவர் என்னை அடையாளம் கண்டு காவல் நிலையத்தில வழக்கு போடமாட்டாரா?' என்ற அச்சம் மனதைக் கைப்பற்றியது. 

வழக்கும், காவல்துறையும் நினைவிற்கு வரவே ரவியின் மன அமைதி சிதறியது. 'இந்நேரம் ஒரு வாகன விபத்து வழக்கு பதிவு செய்து காவல் துறையினர் விசாரிக்க ஆரம்பித்திருப்பார்களே. இன்னும் சற்று நேரத்தில் ஒரு காவல் அதிகாரி கைது செய்ய வந்துவிட்டால் என்னவாகும்?'

ரவியின் மனதில் தோன்றிய அச்சம் ஒவ்வொரு கணமும் அதிகம் ஆக தொடங்கியது. சின்னஞ்சிறிய சத்தங்களும் அவனது மனதை படப்படக்க செய்தன.

வீட்டுக்குத் தாமதமாக வந்ததற்கே இவ்வளவு கோபப்பட்ட அப்பா அவன் கைதான செய்தியை கேட்டு என்ன செய்வாரோ? குடித்து வந்ததற்கு நீண்ட உரை ஆற்றிய அம்மா எப்படி நடந்துகொள்வாளோ? என்றெல்லாம் எண்ணங்கள் அவனது மனதைப் படை சூழ்ந்து கொண்டன.

அன்றிலிருந்து மூன்று நாட்கள் ரவி வீட்டை விட்டு வெளியே போகவில்லை. ஒருவேளை அந்த 50-வயதுகாரன் எங்கேயோ தன் மகனை காயப்படுத்தியவனைத் தேடி அலைந்துகொண்டிருப்பானோ என்ற பயம் ரவியின் மனதை நிரப்பியது. ஒவ்வொரு முறையும் வாசல் மணி அடித்தபோது நெஞ்சம் படபடத்தது --- ஒருவேளை காவல் துறை அதிகாரி கைது செய்ய வந்திருப்பாரோ என்று. ஆனால், நாட்கள் நகர்ந்தன. யாரும் வரவில்லை.

நாட்கள் நகர நகர அச்சம் நீங்கியது. அன்று யாரும் தன்னைப் பார்க்கவில்லை என்ற தைரியம் மனதிற்கு தெம்பு வழங்கியது. செய்தித்தாள்களில் அடிபட்டவனைப் பற்றி செய்தி வரும் என்று எதிர்பார்த்தான். வரவில்லை. இன்னும் சில நாட்களில் தான் செய்த குற்றம் மனதிலிருந்து மறைய ஆரம்பித்தது. அமைதியான, மாமூலான வாழ்க்கை முறை திரும்பியது.

சுமார் ஒரு மாதம் கழித்து ரவியின் வழக்கறிஞரான தாய்மாமன் அவர்கள் வீட்டுக்கு விருந்தாளியாக வந்தார். ரவியை காவல்துறை தேடவில்லையானாலும் தன்னால் ஒருவன் அடிபட்டுவிட்டான் ---- ஒருவேளை இறந்துவிட்டானோ ---- என்ற குற்ற உணர்வு இன்னும் ஒரு முள் போல் அவன் மனதைக் குத்திக் கொண்டே இருந்தது. சந்தர்ப்பம் பார்த்து தாய் மாமனுடன் குற்றங்களைப் பற்றியும், தண்டனைகளைப் பற்றியும் ஒரு உரையாடல் ஏதேச்சையாக ஆரம்பித்துவிட்டது போல் ஆரம்பித்தான். பிறகு இயற்கையாகவே உரையாடல் வாகன விபத்துக்களைப் பற்றி விவாதிக்கும் திசையில் திரும்பி "ஒரு வாகன விபத்தில் ஒருவன் இறந்துவிட்டால் என்ன தண்டனை கொடுப்பாங்க?" என்று கேட்டான், ஏதோ பொது அறிவு கேள்வி கேட்பது போல்.

"அந்தந்த நீதிபதியை பொறுத்தது இது. சில நீதிபதிகள் ஒருவரின் கவனக்குறைவினால இன்னொருவருக்கு உயிர் போகிறதேன்னு வாகன விபத்தும் ஒரு கொலை மாதிரி என்பாங்க. இன்னொரு வகையானவங்க 'அவன் என்ன கொல்லணும் ன்னு  நோக்கத்தோடவா செய்தான்?' என்று வெறும் மூவாயிரம் ரூபாய் அபராதம் போட்டு முடிச்சுடுவாங்க," என்று விளக்கினார் வழக்கறிஞர்.

அன்று மாலை நேரத்தில் ரவி சற்று தூரத்தில் உள்ள ஒரு கோயிலுக்குச் சென்றான். அங்கே ஒரு பொட்டலம் போல் கட்டியிருந்த பத்தாயிரம் ரூபாய் நோட்டுகளை உண்டியலில் போட்டான். சிலைக்கு முன் நின்று கண் மூடி முழு மனதுடன், "கடவுளே! நான் எதுவும் தெரிஞ்சு செய்யவில்லைன்னு உனக்கு தெரியும்.எல்லாமே என் விருப்பமில்லாமல் நடந்துவிட்டது. நான் அந்தச் சின்ன பையனை ஏன் காயப்படுத்திருப்பேன். எனக்கு எந்த நோக்கமும் இல்லையே! நான் அவனை இதுக்கு முன் பார்த்ததே இல்லை. ஏதோ விதியின் விளையாட்டு இப்படியொரு சம்பவம் என் கையால் நடக்கணும்ன்னு விதி தீர்மானம் செய்து வச்சிருந்தது. வாகன விபத்துக்கு மூவாயிரம் ரூபாய் அபராதம் ன்னு வழக்கறிஞர் சொன்னாரே. நான் பத்தாயிரம் உன் உண்டியலில போட்டுட்டேன். இதை என் சார்பாக நான் செய்த குற்றத்துக்கு அபராதமா வச்சுக்கோ. இனிமே, இப்படியொரு சம்பவம் நடக்கவே நடக்காது." என்றான் மனதிற்குள்.

பிறகு, தண்டனை அனுபவித்து, முடித்துவிட்டு, குற்ற உணர்வின் பாரத்தை தனக்கு பின் விட்டு விட்டு சிறைச்சாலையிலிருந்து விடுதலையாகி  இலகுவான மனதுடன் வீட்டுக்குத் திரும்பும் குற்றவாளி போல் எல்லாம் சரியாகிவிட்டது என்று தன் காரில் ஏறி வீட்டுக்குத் திரும்பிவிட்டான்.

ஆனால், பத்தாயிரம் ரூபாய் அபராதமாக கட்டி, தாம் புரிந்த குற்றத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றுவிட்டோம் என்று அவன் நினைத்தது எவ்வளவு பெரிய பிரமை என்பது அவனுக்கு அப்போது புரியவில்லை.

 

குறிப்பு: இது முழுக்க முழுக்க கற்பனைக் கதை. ஆகவே, பஞ்சாப்காரர்கள் தமிழ் பேசுவதையும், இளையராஜா பாடல்களைப் பாடுவதையும் கண்டு ஆச்சரியப்பட வேண்டாம். கற்பனையில் எது வேண்டுமானாலும் நடக்குமே!</span></p>
<p>வருடம் 1999 முடிவுற்று 2000 தொடங்கிய வினாடிகள். உலகின் அனைத்து மக்களும் புத்தாண்டின் வரவை மட்டுமல்லாது புதிய நூற்றாண்டின் வருகையையும் வரவேற்று இனிய கனவுளுடன் தூங்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.</p>
<p>ஒரு சில இடங்களில் மட்டும் புத்தாண்டின் கொண்டாட்டத்தின் ஆர்வம் இன்னும் தணியாது இருந்தது. பஞ்சாப் மாநிலத்தில் அம்ரித்ஸரில் உள்ள மாடல் டவுன் பகுதியில்&nbsp; "சான்ட்ரா" கிளப்பில் புத்தாண்டு விழாவிற்கான கோலாகல கொண்டாட்டம் மணி இரண்டைத் தாண்டியும் அதே வேகத்தில் நடந்துகொண்டிருந்தது.</p>
<p>கிளப்புக்கு வெளியில் எலும்புகளைத் துளைக்கும் குளிர் பனியாக விழுந்து கொண்டிருந்தது, ஆனால் ஆங்காங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த மின்னல் சூடேற்றிகளால் கிளப்புக்குள் உடலுக்கு இதமான வெப்பம் பேணப்பட்டு புத்தாண்டின் சூடு இன்னும் தணியாமல் தொடர்ந்தது.</p>
<p>ஒரு சில வயதானவர்கள் "பை-பை, ஸீ யு அகேன்" என்று சொல்லிவிட்டு போய்விட்டாலும், இளைஞர்கள் கூட்டம் இன்னும் ஆங்காங்கே அப்படியே மந்தமான விளக்குகளின் ஒளியில் ஒவ்வொரு கணமும் மதுவில் இன்னும் ஆழமாக மூழ்கி புத்தாண்டிற்கான புது ஜோக்குகளைப் பரிமாறிக் கொண்டு உரத்துச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது.</p>
<p>புத்தாண்டு விழாவின் சூடு தணிய இன்னும் நேரம் ஆகும் என்பதை உணர்ந்த கிளப்பின் 76-வயதான உரிமையாளர் தன் மகன் விக்கியிடம், "இனி நீ பார்த்துக்கோ. என்னால தூக்கம் தாங்க முடியல்லே" என்று கூறிவிட்டு கிளப்புக்கு பின் பக்கம் உள்ள தனது ஓய்வறைக்குச் சென்றுவிட்டார்.</p>
<p>கிளப்பின் ஒரு மூலையில் ரவி தன் நண்பர்களுடன் உட்கார்ந்து மதுவின் ஒவ்வொரு துளியையும் நாக்கில் நிறுத்திக் கொண்டு புத்தாண்டின் தொடக்க-வினாடிகளின் இன்பத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தான்.</p>
<p>இதுவரை வாழ்க்கையில் அவன் இந்த அளவு மது அருந்தியதில்லை. நண்பர் மஞ்ஜீத் சிங் மீண்டும் புட்டியை அவன் பக்கம் நீட்டியதும், ரவியின் அப்பா அடிக்கடி அவனுக்கு சொன்ன அறிவுரை ஞாபகம் வந்தது: "வாழ்க்கையில எது செஞ்சாலும் அளவோடு செய்யணும்" என்பார் அப்பா.</p>
<p>"வேண்டாம். நிறைய சாப்பிட்டுவிட்டேன்" என்றான் ரவி மஞ்ஜீத் சிங் நீட்டிய புட்டியை புறம் தள்ளி.</p>
<p>"என்னடா சாமி? புத்தாண்டு ஒவ்வொரு நாளும் வருமா என்ன? நாங்களும் தினமும் உனக்கு இவ்வளவு வாங்கி கொடுக்க எங்ககிட்ட காசு இருக்காதே! இன்னைக்கு கடவுள் புண்ணியத்துல கிடைக்குது. பேசாமே ஆண்புள்ளையா குடிச்சுடு" என்றான் மஞ்ஜீத் சிங். மற்ற நண்பர்கள் சிரித்தார்கள்.</p>
<p>ஹமீத் எழுந்து ஒரு நாடகத்தில் நடிப்பது போல் கைகளை அசைத்து, "பிரபல உருது கவிஞர் டாக்டர் இக்பால் என்ன சொன்னார் தெரியுமா?" என்று சொல்லிவிட்டு தொண்டையைத் தெளிவாக்கி பெருங்கவிஞர் வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில், வேறொரு அர்த்தத்தில் சொன்னதை கிளப்பில் இருந்தவர்கள் அனைவரும் கேட்பது போல் உரத்த குரலில் பாடினார்:</p>
<p>"<span style="color: #0000ff;">இதயத்தின் பக்கத்தில் விவேகத்தை</span><br /><span style="color: #0000ff;">ஒரு காவலனாக எப்போதும் வையுங்கள்,</span><br /><span style="color: #0000ff;">ஆனால், என்றைக்காவது ஒருநாள் நண்பர்களே!</span><br /><span style="color: #0000ff;">இதயத்தைத் தனியாகவும் விடுங்கள்</span>".</p>
<p>கிளப்பில் அனைவரும், "க்ரேட்! அருமையானது! இன்னொரு தடவை" என்றெல்லாம் பாராட்டினார்கள்.</p>
<p>ஊக்கமளிக்கப்பட்ட ஹமீத் ஒரு மேடை பேச்சாளர் போல், "நண்பர்களே! புத்தாண்டை உணர்வுகளோடு தொடங்குவது சிறப்பானதா, தத்துவங்களோடு ஆரம்பிப்பது சிறப்பானதா?" என்று கேட்க அனைவரும் ஒன்றாக "உணர்வுகளோடு!" என்று பல்லவி பாடுவது போல் இசைத்துச் சொன்னார்கள்.</p>
<p>ஹமீத் தொடர்ந்தான், "ஆக, இன்றைய தினம் நம் மூளையை ஒரு புறம் தள்ளி மூட்டையாகக் கட்டிவிட்டு இதயத்திற்கே அனைத்து அதிகாரங்களையும் கொடுத்துவிடுவது மிகுந்தப் பெருமை, அல்லவா?" அவன் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் இழுத்து, இழுத்து கோடிட்டுச் சொல்வது போல் பேசினான்.</p>
<p>"ஆ.....ம்", என்று மீண்டும் பல்லவி பாடி அவன் சொன்னதை ஆதரித்தார்கள் கூட்டத்தினர்.</p>
<p>ஒருவன் "யு ஆர் எ ஜீனியஸ் ப்ரதர்!" என்றான். "ஒரு தத்துவஞானி போலவே பேசறீங்க!"</p>
<p>ஹமீத் அந்த இளைஞர் பக்கம் மரியாதையாக குனிந்து, "மை லார்ட! இது தத்துவ ஞானம் அல்ல. இது போதையின் போதனை," என்று சொல்ல கூட்டத்தினர் கைகளையும், மேஜைகளையும் தட்டி சிரித்தார்கள்.</p>
<p>ஹமீத் தொடர்ந்தான், "நாம் அனைவரும் போதையின் பெருமையை நன்கு அறிந்தவர்கள். அதனாலதான் இப்போது மணி இரண்டைத் தாண்டியும் இங்கே இருக்கிறோம். அப்படி இருக்கும்போது ஒரு நாள் மட்டும், சில எல்லைகளை மீறுவது தவறா? சொல்லுங்க. என்னைப் பொருத்த வரையில நீங்க எல்லாரும் நீதிபதிகள். நீங்க வழங்கப் போகும் தீர்ப்புதான் இன்றைய தினம் கடைசி தீர்ப்பு. அந்தத் தீர்ப்பு தான் ஆண்டு முழுவதும் அமலாகும். ஆண்டு மட்டும் அல்ல. இந்த இருபத்து ஒன்றாம் நூற்றாண்டு முழுவதும் நீங்க இன்னைக்கு சொன்ன தீர்ப்பு தான் ஏற்கப்படும்" என்று சொல்லிவிட்டு பலரிடம், "நீங்க சொல்லுங்க சார்... நீங்க சொல்லுங்க சார்..." என்று கேட்டான்.</p>
<p>அவர்கள் அனைவரும், "இல்லை, தப்பே இல்லை!" என்று அழுத்தமாகச் சொன்னார்கள்.</p>
<p>"பின்னே ஏன் என் தம்பிக்குப் புரியமாட்டேங்குது?" ரவியின் தோளில் கை வைத்து வருத்தத்தோடு அழுவது போல் நடித்தான் மஜீத். அனைவரும் அவனது இந்த ருசிகரமான நடிப்பை ரசித்தார்கள். சிரித்தார்கள். கைத்தட்டி ஆரவாரம் செய்தார்கள்.</p>
<p>ரவி, "சரி. கொடு சாப்பிடுறேன். என் அப்பாவின் நல்ல மகனைக் கெடுத்துவிடாமே விட மாட்டீங்க போல," என்றான் சிரித்துக் கொண்டே. "என்னைக் கெடுப்பதற்கே இங்கே கூடியிருக்கிறீங்க போல தெரியுது", என்று சொல்லிவிட்டு கையில் தம்பளர் எடுத்து மதுவைப் பருகத் தொடங்கினான்.</p>
<p>இதைக் கண்டு மஞ்ஜீத் சிங், "புத்தாண்டு வாழ்க! அருமை நண்பர் ரவி கோச்சர் வாழ்க! நமது நிரந்தர நட்பு வாழ்க!" என்று கோஷமிட ஆரம்பித்தான். கிளப் உரிமையாளரின் மகன் விக்கி இந்த வேடிக்கையைப் பார்த்து பற்கள் தெரிய சிரித்தான்.</p>
<p>சிறிது நேரம் எல்லாரும் மவுனமானார்கள். பிறகு அறையின் ஒரு மூலையில் கேரளத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் இருவர் எழுந்து "சுராங்கணி" என்ற பாடலைப் பாடி ஆட ஆரம்பித்தார்கள். இன்னும் சில பேர் அவர்கள் பக்கம் போய் ஆட்டத்தில் கலந்து கொண்டார்கள்.</p>
<p>ரவியின் மதுவில் நனைந்த நரம்புகள் ஐம்புலன்களிலிருந்து மூளைக்கு செய்திகளை செலுத்தும் பணியை மழை தண்ணீரில் ஊறிப் போன மின்கம்பிகளைப் போல் மிகவும் மந்தமாக்கிவிட்டன. கேரளத்துக்காரர்கள் பாடிய பாட்டின் ஒலி அவனுக்கு தூரத்திலிருந்து வந்தது போல தெரிந்தது. அவர் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த ஆனந்த பாபு எழுந்து ஆடுபவர்களை நோக்கி தள்ளாடிக் கொண்டே போனான். அங்கே சென்றதும் அவனும் ஆடத் தொடங்கினான். ஆனால், பாட்டு தெரியாததால், "சுராங்கணி .... சுராங்கணி" என்று மட்டும்தான் பாடினான்.</p>
<p>ரவியும், மற்ற நண்பர்களும் எழுந்து நின்று கை தட்டி தாளம் போட்டார்கள்.</p>
<p>ரவியின் மௌபைல் ஃபோன் ஒலித்தது. போதையில் மூழ்கியிருந்த அவனுக்கு ஃபோன் எந்த பாக்கெட்டில் இருக்கிறது என்று ஞாபகம் வரவில்லை. சட்டை பைகளையும், பேண்ட் பைகளையும் கைகளால் தடவி ஃபோனைத் தேடி அதன் இருப்பிடத்தைக் கண்டுபிடித்தான்.</p>
<p>"ஹெல்லோ" என்றான்.</p>
<p>மறுபக்கம் ரவியின் அம்மா, "எங்கேடா இருக்கிறே? உன் அப்பா கோபத்திலே எங்களையெல்லாம் திட்டிட்டுருக்கார்," என்றாள்.</p>
<p>"இதோ வந்துட்டேம்மா. அஞ்சு நிமிஷ்த்திலே ரீச் ஆயிடுவேன். வீட்டுப் பக்கம் வந்துட்டேன்," என்ற பொய்யைச் சொன்னான்.</p>
<p>"ஏதோ பாட்டுச் சத்தம் கேக்குதே. எங்கேப்பா இருக்கிறே? சொல்லு! ஏதோ ஹோட்டல்லே இருக்கிறியா? சீக்கிரமா வந்திருப்பா. உன் அப்பாவோட கோபம் தாங்க முடியல்லே," என்றாள் அம்மா, கவலை கலந்த குரலில்.</p>
<p>"இதோ வந்துட்டேன்," என்று அம்மாவிடம் சொன்ன ரவி நண்பர்களிடம் கையை நீட்டி, "ஓகே, ஃபரெண்ட்ஸ், எனக்கு இப்போ போக அனுமதி கொடுங்க. இவ்வளவு சிறப்பான, அருமையான, இன்பமான, இதமான புத்தாண்டு கொண்டாட்டத்திற்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள்," என்றான் ஒரு உணர்ச்சி மிக்க நாடகத்தின் கதாநாயகனின் தொனியில்.</p>
<p>பிறகு தள்ளாடிக் கொண்டே போய் கார் கதவைத் திறந்து ஓட்டுநர் இருக்கையில் உட்கார்ந்து கொண்டான்.</p>
<p>கிளப் உரிமையாளரின் மகன் விக்கி ஓடி வந்தான். "ஐயா, இந்நிலையிலே கார் ஓட்ட வேண்டாம். கொஞ்ச நேரம் ஆகட்டும். இல்லைன்னா இங்கேயே தங்கிக்குங்க. நான் ஒரு அறை திறந்திடுறேன் உங்களுக்காக. பின் பக்கம் நாலஞ்சு நல்ல வசதியான ஓய்வறைகள் இருக்கின்றன," என்று கெஞ்சினான்.</p>
<p>"இல்லை தம்பி. வீட்டுலே அம்மா, அப்பா, தங்கச்சி, தம்பி எல்லாரும் காத்துட்டுருப்பாங்களே. நான் போகலேன்னா நம்ம ஆள் செத்துட்டானோன்னு அவங்க பயப்படமாட்டாங்களா?" என்றான் உரக்க சிரித்து.</p>
<p>"நீங்க பேசுறதே ஒரு மாதிரியா இருக்குங்க. வண்டி எப்படி ஓட்டுவீங்களோ? எனக்கு பயம் வர்றது," என்றான் விக்கி.</p>
<p>ரவி சட்டைப் பையிலிருந்து ஒரு ஐந்நூறு ரூபாய் நோட்டு எடுத்து விக்கியின் கையில் திணித்தான், "இதை வச்சுக்கோ. பயம் வராது. கையில காசு இருக்கிறவன் எதுக்கும் பயப்படமாட்டான்னு என் பாட்டி அடிக்கடி சொல்லுவா," என்றான் ரவி. "என் பாட்டி பெரிய அறிவாளிடா. எல்லா விஷயங்களும் தெரியும் அவளுக்கு. ஞான - அறிவு வேணும்னா வேதங்களையும் சாஸ்திரங்களையும் படியுங்க. சாமியார்களின் சொற்பொழிவு கேளுங்க.&nbsp; நாணய - அறிவு வேணும்னா என் பாட்டிகிட்ட கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்து அவளுடைய பணப்பொழிவைக் கேளுங்க. பத்து நாள்லே எங்கேயோ போயிடுவீங்க!" விக்கியின் தோளை இலேசாகத் தட்டிச் சிரித்தான் ரவி.</p>
<p>பிறகு தான் செய்த கிண்டலை நினைத்து உரக்க சிரித்து காரை செலுத்தி ச.ர்.ர்.ர் என்று சாலையைப் பிடித்தான்.</p>
<p>பரந்து விரிந்த சாலையில் மனிதனோ, வண்டியோ, காக்கா - குருவியோ எதுவும் இல்லை. பஞ்சாப் மாநிலத்தின் ஜனவரி மாதத்துக் குளிர். அனைத்துப் பக்கமும் அடர்த்தியான பனி. சாலை அவனுக்காகவே காலியாக்கப்பட்டது போல் உணர்ந்தான் ரவி. "பழமுதிர்சோலை எனக்காகத்தான்" என்ற இளையராஜா பாட்டு ஞாபகம் வந்தது. பாடத் தொடங்கினான்.&nbsp;</p>
<p>போதை பாட்டுக்கும் குரலுக்கும் ஆற்றலும் சக்தியும் வழங்கியது. இரண்டு கைகளாலும் ஸ்டீயரிங் ஹ்வீலில் தாளம் போட்டுப் பாடினான்.</p>
<p>உற்சாகம் இன்னும் கூடியது. தாளத்துடன் இணைந்து ஆடுவது போல் கால்களை எக்ஸெல்ரேட்டர் மீது வைப்பதும் தூக்குவதுமாய் கற்பனையில் தாளத்திற்கேற்ப நடனம் ஆடினான்.</p>
<p>பிரபஞ்சமே புத்தாண்டை கொண்டாடுவது போலவும், அவனும் அந்தக் கொண்டாட்டத்தில் பங்கு கொள்வது போலவும் உணர்ந்தான்.</p>
<p>வேகமாகப் போய் கொண்டிருக்கும் கார் திடீரென்று சாலை ஓரமாக போவதைக் கண்டு கட்டுப்படுத்த முயற்சி செய்வதற்குள் அவனை அறியாமலேயே பிரேக் அமுக்கினான். திடீரென்று நின்று போன காருக்கு முன் முகத்தில் இரத்த - கோடுகளுடன் சுமார் பதினைந்து வயது பையன் ஒருவன் தலையிலும், முகத்திலும் பயங்கரமாக அடிபட்டு வலி தாங்க முடியாமல் அலறியபடி இருந்தான். பக்கத்தில் சுமார் ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க வயதானவர் ஒருவர் அடிபட்ட பையனை கீழே விழாதபடி கை கொடுத்து தாங்கிக் கொண்டு ரவியைப் பார்த்து "அடப்பாவி! ஏன் இப்படி பண்ணிட்டே? என்ன கெடுதல் செய்தான் என் மகன் உனக்கு?" என்றார் குரலில் கருணையும், கோபமும் கலந்து.&nbsp;</p>
<p>ரவியின் போதை சற்றே நீங்கியது மனம் பயத்தில் உறைந்தது.&nbsp;<span style="font-size: 11pt; line-height: 115%; font-family: 'Calibri','sans-serif';"></span></p>
<p>"என் கார் மோதி அடிபட்டுட்டானா இவன்?" என்று கவனமாகப் பார்த்த ரவிக்கு "வம்புல மாட்டிக்கிட்டோமே!" என்ற பயம் ஓங்கி வர வேகமாக காரைத் திருப்பி வீட்டுக்கு பறந்துவிட்டான்.</p>
<p>வீட்டில் அம்மா அவனுக்காகவே காத்துக் கொண்டிருந்தாள். கணவனை தூங்கச் சொல்லிவிட்டு மேஜையில்&nbsp; சாப்பாடு வைத்து மகன் வருகைக்காகவே காத்துக்கொண்டிருந்தவள் கார் சத்தம் கேட்டு வெளியே போனாள். மகன் ஒரு மாதிரி தள்ளாடிக் கொண்டே வருவதை கண்டு கவலைப்பட்ட அவள், "நல்ல வேளை உன் அப்பா தூங்கிட்டார். இல்லைன்னா இன்னைக்கு வீட்டுலே ஒரு புயலே வந்திருக்கும்," என்றாள் மகனைத் திட்டுவது போல்.</p>
<p>ரவி எதற்கும் பதில் கொடுக்கவில்லை. நேராக தன் அறைக்குச் சென்று படுக்கையில் விழுந்து அடுத்த கணமே அயர்ந்து தூங்கிவிட்டான். சாப்பிடச் சொல்ல வந்த அம்மா அவன் காலணிகள் அணிந்தபடியே, கால்கள் தொங்கிக் கொண்ட நிலையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து, "என்ன ஆயிடுச்சு இவனுக்கு?" என்று வருத்தப்பட்டு அவனது காலணிகளைக் கழற்றிவிட்டு கால்களை படுக்கை மேல் தள்ளி அறை கதவைச் சாத்திவிட்டு போனாள்.</p>
<p><span style="font-size: 10pt;"><strong><span style="color: #ff6600; font-size: 12pt;">Important: </span></strong><span style="color: #ff6600; font-size: 12pt;">I</span><span style="color: #ff6600; font-size: 12pt;">n case you wish to communicate with me, please send a mail to <a href="mailto:This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.">This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.;/a></span></span></p>
<p><span style="font-size: 10pt;"><span style="color: #ff6600; font-size: 12pt;"></span> <span style="color: #3366ff;"><strong>முக்கியம்: </strong>என்னைத் தொடர்புகொள்ள விரும்பினால் எனக்கு&nbsp; <a href="mailto:This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.">This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.;/a> என்ற முகவரியில் இ-மெயில் அனுப்பலாம். </span></span></p>

1. கொண்டாட்டம்

2. அச்சம்

3. ஆசிரமம்ஆசிரமம்