ராஜஸ்தானில் மேகனாபூர் என்ற ஒரு சிறிய கிராமத்தில் ஒரு தனியார் மகளிர் கல்லூரி. அதிகம் போனால் நூறு நூற்றைம்பது மாணவிகள் படிப்பார்கள். அதற்கு மேல் உட்கார இடமும் இருக்காது. 

ராசாராம் என்ற சுதந்திரப் போராட்ட வீரர் அந்தக் கல்லூரியை 1950 -களின் தொடக்கத்தில் நிறுவினார். இரண்டு ஏக்கர் பூர்வீக நிலம், அதன் நடுநடுவே ஒரு பாழடைந்த பெரிய கட்டடம். கல்லூரி தொடங்குமுன் அந்தக் கட்டத்தைக் கிராமவாசிகள் பொது காரியங்களுக்காகப் பயன்படுத்துவார்கள். இரண்டே இரண்டு அறைகளை மட்டும் ராசாராம் தன் வசம் வைத்திருப்பார் --- ஒன்று, தான் தங்குவதற்காகக் கட்டடத்தின் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய அறை, இன்னொன்று, 1934ல் காந்தியடிகள் வந்து நான்கு நாட்கள் தங்கிய கட்டடத்தின் மையப்பகுதியிலுள்ள ஒரு விஸ்தாரமான அறை. 

1934ல் காந்திஜி அந்த அறையில் தங்கியபோதுதான் அவருக்கு ராசாராம் என்ற பெயர் சூட்டினார். அதற்கு முன் அனைவரும்  அவரை பெற்றோர்கள் கொடுத்த பீகு பாய் என்ற பெயர் சொல்லியே அழைத்தார்கள்.

அன்று காலை பொழுதில் சுமார் முப்பது பேர்  உட்கார்ந்து காந்திஜியுடன் உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, காந்திஜி பீகுவைப் பார்த்து, "இவர் கடமைகளைச் செய்வதில் ராசாராம் போலவே இருக்கிறார், அல்லவா?" என்று சொன்ன வார்த்தைகள் இவ்வளவு காலம் ஆகியும், இன்னும் அவர் மனதில் தற்காலத்தில் அவர் கேட்டது போல் புதுமையாகவே இருந்தன.

அன்று முதல் கிராமவாசிகள் அவரை ராசாராம் என்றே கூப்பிடத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.

ராசாராம் கல்யாணம் செய்துகொள்ளவில்லை. யாராவது கல்யாணத்தைப் பற்றிப் பேச்சுக் கொடுத்தால், "அந்நியர் சங்கிலிகளால் கட்டி அடைக்கப்பட்ட தாய் அவள் மகனுக்கு எப்படிக் கல்யாணம் நடத்துவாள்?" என்று கேள்வி எழுப்புவார். யாரும் எதிர்த்துப் பேச மாட்டார்கள். அந்தக் காலம் அப்படி. எல்லோரும் "சாவைக் காதலிக்கிறேன்" என்று கூறிக்கொண்டே "ரெங்க தே பசந்தி சோலா" என்று பாடித் திரிவார்கள்.

நாடு விடுதலை ஆனபோது ராசாராம் கல்யாண வயதை நன்றாகவே தாண்டிவிட்டார். அதனால், அவரும் அது பற்றி நினைக்கவில்லை, மற்றவர்களும் பேசவில்லை. பெற்றோர்கள் விட்டுப் போன இரண்டு ஏக்கர் நிலமும், அதன் நடுவில் நின்ற கட்டிடமும் என்ன செய்வது என்ற கேள்வி எழுந்தது. பிறகு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது.

சிலே நாட்களில் பழையக் கட்டிடம் சற்றே புதுபிக்கப்பட்டு மகாத்மா காந்தி பெண்கள் கல்லூரி என்ற பெயரில் ஒரு மகளிர் கல்வி நிறுவனமாக மாறியது.

ராசாராமின் நல்ல உள்ளத்தை மதித்து இளம்பெண்கள் சுற்றியுள்ள கிராமங்களிலிருந்து மிகக் குறைவான சம்பளத்திலேயே ஆசிரியைகளாகப் பணியில் அமர்ந்தார்கள். மிகச் சிறிய கிராமத்திலுள்ள அக்கல்லூரி கல்வித்தரத்தில் வசதிபடைத்த கல்லூரிகளை மிஞ்ச ஆரம்பித்தது. நவீன நகரங்களும், கல்வி மையங்களும் முளைத்து, வளர்ந்துவிட்ட நிலையிலும் மேகனாபூரும் அதன் மகளிர் கல்லூரியும் எளிமையின் சின்னமாகவே தொடர்ந்தது.

இவ்வாண்டு ஜனவரி மாதத்தில் நூறு வயது அடைந்துள்ள ராசாராம் சென்ற இரண்டாம் அக்டோபர் காந்தி ஜெயந்தி அன்று,  மகளிர் கல்லூரியில் சென்றாண்டுகளைவிட பிரமாண்டமான விழாவிற்கு ஏற்பாது செய்தார். அவர் நூறு வயது அடைந்துவிட்டது அதற்கு காரணம் அல்ல. மேகனாபூரில் பிறந்து, வளர்ந்து, அதன் மகளிர் கல்லூரியில் படித்த ரேனுகா மீரா அதே மாவட்டத்தில் ஆட்சியாளராக நியமிக்கப்பட்டார். சுமார் ஒரு மாதத்திற்கு முன் பொறுப்பேற்ற அவர்  ராசாராமின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற வந்திருந்தார். அப்போது ராசாராம் ரேனுகாவை காந்தி ஜெயந்தி விழாவிற்கு அழைத்தார். அவரும் வர சம்மதித்தார்.

அக்டோபர் இரண்டாம் தேதி, பத்து மணிக்கு ஆரம்பிக்கவிருந்த விழாவிற்கு அனைத்து தயாரிப்புப் பணிகளும் மும்முரமாக நடைபெற்றன. ஒன்பதரை மணியிலிருந்தே இரண்டு பெண்கள் விழா மண்டபத்தின் வாசற்படியில் ஆர்த்தி தட்டுடன் நின்று காத்த ஆரம்பித்தார்கள். மண்பத்திற்குள் மாணவிகள் அமர்ந்து ஆசிரியைகளின் உரைகளை மவுனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

ஒரு மணி நேரம், இரண்டு மணி நேரம், மூன்று மணி நேரம் --- கடிகாரத்தின் முற்கள் நகர்ந்துகொண்டே போயின. ஒவ்வொரு அரை மணி நேரத்திற்கு ஒருமுறை கல்லூரி முதல்வி ரேனுகாவைத் தொடர்புகொண்டு எப்பொழுது வர இயலும் என்பதைக் கேட்டு ராசாராமிடம் மெல்லிய குரலில் தெரிவித்தார்.

ரேனுகா ஒரு முக்கியமான வேலையில் ஈடுபட நேரிட்டதால் வர தாமதம் ஆகிக் கொண்டே இருந்தது. கடைசியில், அவர் வருத்தமிக்க குரலில், "என்னால் வர முடியாமல் போகும்," என்ற யாரும் விரும்பாத சங்கதியைத் தெரிவித்தார். 

கல்லூரி முதல்வி இந்தத் தகவலை மாணவிகளிடம் ஒலிபெருக்கியில் அறிவிப்பாக சொன்னபோது அனைத்து மாணவிகளும் வருத்தத்தில் ஆழ்ந்தார்கள். ரேனுகா அவர்களுக்கு ஒரு அக்காள் போல. கல்லூரி படிப்பு முடித்து கிராமத்தை விட்டு போன பிறகு அவர் அதிகமாக கிராமத்திற்கு வந்ததில்லை. இப்பொழுது அவரை ஒரு மூத்த அதிகாரியாகப் பார்க்க கல்லூரி மாணவிகள் மிகவும் ஆவலாக இருந்தார்கள். வேறெந்த சிறப்பு விருந்தினருக்காகவும் செய்யாத அலங்காரங்கள் அக்கல்லூரியில் அவர்கள் மனதார செய்திருந்தார்கள். காலையிலிருந்து ஒவ்வொரு நொடியும்  ரேனுகாவுக்காகக் காத்திருந்தார்கள். இப்பொழுது அவர் வரமுடியவில்லை என்பதைத் அறிந்து மனமுடைந்து போனார்கள்.

சோகமான முகங்களுடன் எழத் தொடங்கிய மாணவிகள் ஒரு வினோதமான குரலைக் கேட்டார்கள்.

"நில்லுங்கள்!" என்றது அக்குரல். அனைவரும் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தார்கள்.

விழா மேடையின் பின்பகுதியில் நிறுவப்பட்டுள்ள மனித அளவு படத்தின் திரையை விலக்கிவிட்டு காந்தியடிகள் வெளியே வந்ததுபோல் ஒரு பிரமிப்பு அனைவருக்கும் ஏற்பட்டது.

படத்திலிருந்து வந்த உருவம் மேடையின் நடுவே காந்தியடிகள் உட்காரும் வழக்கமான முறையிலேயே உட்கார்ந்தது.

"திகைப்பு அடைய வேண்டாம்!" என்றது அவ்வுருவம். "உடல் அழியும். ஆனால், கொள்கை அழியாது. உங்கள் கல்லூரி செயல்படும் விதம் முழுக்க முழுக்க என் கொள்கையின் அடிப்படையில்தான் என்பதால் என் கொள்கை இங்கே உள்ள காற்றிலேயே அணுக்கள் போல் மிதக்கிறது. இப்பொழுது நீங்கள் இவ்வளவு பேர் ஒன்றாகச் சேர்ந்து மனக்கூர்மையுடன் சிந்திக்க ஆரம்பித்ததால் உங்கள் எண்ணங்களின் சக்தியினால் இந்தக் கொள்கை ஒரு உருவம் எடுத்து உங்களுக்கு முன் அமர்கிறது."

முகத்தில் புன்முறவளுடன் அனைவரையும் பார்த்தது அவ்வுருவம். பிறகு தொடங்கியது, "மனதின் சக்திதான் இறுதியான, உறுதியான வெற்றியை அளிக்கிறது."

ஒரு மாணவி எழுந்து குறுக்கிட்டாள், "நீங்கள் வாழ்ந்த காலம் வேறு, நாங்கள் வாழும் காலம் வேறு!"

கல்லூரி முதல்வி, "வாதாடாதேம்மா!" என்றபடி அந்தப் பெண் இருந்த திசையில் நகர ஆரம்பித்து, உருவம், "சொல்லட்டும்! அவள் பேசட்டும்! மனதிற்கு தோன்றும் உண்மையைப் பேசினால்தான் சத்தியம் ஜெயிக்கும்," என்றது.

மாணவிக்கு தைரியம் வந்தது. "உங்களுக்குக் கிடைத்த ஆதர்வு இன்று ஏன் யாருக்கும் கிடைப்பதில்லை? காலம் மாறிவிட்டதா?"

"ஆமாம், மிகவும் மாறிவிட்டது. அன்று தன் மனித உரிமைகளைக் கேட்பவர்களை ஜல்லியான்வாலா பாகில் நமக்கு ஒரு எறும்பு கடிக்கும்போது எவ்வாறு நூற்றுக்கணக்கான எறும்புகளை நசுக்கிவிடுவோமோ அதே போல் ஆயிரக்கணக்கானோரைத் தரைமட்டமாக்கினார்கள். தாய் நாட்டுக்குச் சுதந்திரம் கேட்ட பகத் சிங், ராஜ்குரு, சுகதேவ் ஆகிய இளைஞர்களை லாஹோரில் தூக்கலிட்டு அவர்களின் சடலங்களைக்கூட உறவினர்களுக்கு இறுதி சடங்குகளுக்காகக் கொடுக்க மறுத்துவிட்டார்கள். விடுதலைப் பற்றி இலேசான பேச்சுக் கொடுத்தவர்களைக் கூட அந்தமானில் ஒரு ஆள் மட்டும் நிற்கத்தக்க சிறிய அறைகளில் அடைத்துவிட்டு மிருகங்களாக  நடத்திவிட்டார்கள். அந்தக் காலத்திற்கும் இந்தக் காலத்திற்கும் ஏக வித்தியாசம். ஆனால், அந்தக் காலத்துத் தேசவாசிகள் மனதில் தெளிவான லட்சியத்தோடு செயல்பட்டார்கள். அந்த லட்சியத்தின் முன் மற்றது அனைத்தும் மிஞ்சிவிட்டது."

சிறிது நேரம் மவுனம் நிலவியது. பிறகு ஒரு மாணவி கேட்டாள், "வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற மிக மிக முக்கியமானது எது?"

"நம்பிக்கை" என்றது உருவம். "சுதந்திரம் என்றைக்கு ஒருநாள் கிடைக்கும் என்று நம்பினோம். அகிம்சை வழியில் சுதந்திரம் பெற முடியும் என்பதை நம்பினோம். தடைகள் வரும்போதும் இந்நம்பிக்கையைக் கைவிடவில்லை. நீங்களும் நம்புங்கள். நம்பிக்கை நிறைந்த மனதின் சக்தியை யாராலும் தோற்கடிக்க முடியாது."

இன்னொரு மாணவி எழுந்தாள், "நீங்கள் வாழ்ந்த காலம் எளிமையானது. இப்பொழுது வாழ்க்கையின் தேவைகள் மிகுந்துவிட்டன."

"உங்கள் செயல்களை இரண்டு வகையில் மதிப்பீடு செய்யுங்கள் --- ஒன்று எதை எதை தேவைக்காகச் செய்கிறீகள், எதை எதை ஆடம்பரத்துக்காகச் செய்கிறீர்கள் என்பதை ஆராய்ந்து செயல்படுங்கள். ஆடம்பரத்தில் நீங்கள் சிதறடிக்கும் வளங்கள் ஒருவேளை நாட்டுக்கும், சமுதாயத்துக்கும் அவசியமான வளங்களாகவே இருக்குமோ என்பதை யோசியுங்கள்."

"இரண்டாவது," தொடர்ந்தார் உருவம், "சமுதாயம் உங்களுக்கு என்னென்ன எந்தளவு கொடுக்கிறதோ, அதைவிட அதிகமாக திருப்பிக் கொடுங்கள்."

"சரி, இப்பொழுது நான் போக நேரம் ஆகிவிட்டது," என்ற உருவம் எழுந்து நின்றது. மாணவிகளும் ஆசிரியைகளும் எழுந்து நின்று கைகளைத் தட்டி நன்றி தெரிவித்தனர். உருவம் படத்திற்குள் நுழைந்து மறைந்தது.

அனைவரும் நின்று கைகளைத் தட்டி கரகோஷம்  செய்து வண்ணம் இருந்தார்கள். ராசாராம் மட்டும் எந்திரிக்காமல், கண்களை மூடியபடி அமர்ந்திருந்தார். கல்லூரி முதல்வி "ஐயா! ஐயா!" என்று பலமுறை கூப்பிட்டும் பதில் வரவில்லை. ராசரராமை இலேசாக அசைத்துப் பார்த்தார் முதல்வி. ராசாராம் ஒரு பக்கம் விழுந்தார் சடலமாக.

"ஒருவேளை நம்மோடு பேசிக்கொண்டிருந்தது ராசாராம் ஐயாவின் ஆன்மாவோ!" என்ற கல்லூரி முதல்வி, "காந்தி ஜெயந்தி அன்று காலமான அவர் தன் குருவான மகாத்மாவிடம் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டார்," என்றார் சந்தோஷம் கலந்த வருத்தத்துடன்.